บทที่ 2 ประชุมตระกูลเลือด

บทที่ 2 : ประชุมตระกูลเลือด

ประตูใหญ่ของตระกูลเซียวแห่งเมืองชิงโจวยังคงโอ่อ่าเหมือนเดิม

เสาหินแกะสลักรูปมังกรสองตัวสูงเท่าตึกสามชั้น ป้ายทองคำเขียนว่า "ตระกูลเซียว - ผู้ภักดีต่อสวรรค์ร้อยปี" แขวนอยู่ตรงกลาง แสงแดดยามเช้าสาดลงมาทำให้ป้ายทองนั้นส่องแสงแสบตา

แต่สำหรับเซียวอู๋จี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่นเต็มไปด้วยเลือดแห้งและดินจากสุสานศพ ป้ายนั้นดูเหมือนเรื่องตลกที่น่าขยะแขยงที่สุด

"หยุด! นี่มันเขตตระกูลเซียว คนขอทานมาจากไหน!"

ยามเฝ้าประตูสองคนระดับก่อลมปราณขั้นสองยกหอกขึ้นขวาง เขาจำได้ ยามคนหนึ่งเคยถ่มน้ำลายใส่ข้าวของเขาตอนที่เขาต้องไปขอข้าวโรงครัวกิน

เซียวอู๋จี้ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้น

ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมองทะลุเข้าไปในดวงตาของยามทั้งสอง

ยามทั้งสองรู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายที่ใหญ่กว่าภูเขาจ้องมอง หัวเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นโดยไม่รู้ตัว หอกในมือหล่นดังโครม

"ข้า... ขยะ..."

คนหนึ่งพึมพำออกมาได้แค่นั้น

ข่าวการกลับมาของขยะที่ตายไปแล้วแพร่กระจายไปทั่วตระกูลเร็วกว่าลม

ในโถงประชุมใหญ่ ผู้อาวุโสทั้งห้าและผู้นำตระกูล เซียวจ้านเทียน กำลังประชุมเรื่องการส่งคนไปประลองคัดเลือกศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า

เซียวหลง บุตรชายคนโตของเขา นั่งอยู่ด้านข้างด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ใบหน้ายังมีรอยยิ้มพอใจหลังจากที่ได้กำจัดเสี้ยนหนามชิ้นเล็กๆ ไปเมื่อเช้า

"ท่านพ่อ ข้าว่าตำแหน่งสิบคนสุดท้ายควรเป็นของข้าและน้องๆ ที่มีเส้นลมปราณสมบูรณ์ ส่วนขยะพวกนั้น..."

ประตูโถงถูกถีบเปิดออกดัง ปัง!

ลมเย็นจากสุสานศพพัดเข้ามาในโถงที่อบอุ่น ทุกคนหันไปมอง

เด็กหนุ่มผอมโซในเสื้อผ้าเปื้อนเลือดยืนอยู่ตรงประตู แสงจากข้างนอกส่องมาข้างหลังทำให้เห็นฝุ่นดินที่ลอยอยู่รอบตัวเขา

โถงประชุมเงียบกริบ

"เซียวอู๋จี้!?" ผู้อาวุโสสามอุทานออกมา "เจ้า... เจ้ายังไม่ตายหรือ?"

เซียวจ้านเทียนขมวดคิ้ว เขาไม่พอใจที่พิธีอันศักดิ์สิทธิ์ถูกขัดจังหวะโดยลูกนอกสมรสที่เขาไม่เคยยอมรับ

เซียวหลงลุกพรวดขึ้น ใบหน้าซีดเผือดไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเป็นโกรธจัด

"ไอ้ขยะ! แกกล้ากลับมาได้ยังไง! ข้าไม่ได้..."

"เจ้าไม่ได้ฆ่าข้าตายใช่ไหม?" เซียวอู๋จี้พูดขึ้นครั้งแรก เสียงของเขาแหบแห้งแต่ดังชัดไปทั่วโถง "เจ้าพูดต่อสิ พี่ใหญ่"

คำว่าพี่ใหญ่ที่ออกมาจากปากของเขาทำให้เซียวหลงขนลุกซู่

เซียวอู๋จี้ก้าวเข้ามาในโถงทีละก้าว ทุกก้าวที่เขาเหยียบลงบนพื้นหินอ่อน พื้นหินใต้เท้าก็เกิดรอยร้าวสีดำเล็กๆ แผ่ออกไปเหมือนใยแมงมุม

"ขยะอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรเข้ามาในโถงประชุม! ออกไป!" ผู้อาวุโสสี่ตะโกน

เซียวอู๋จี้ไม่สนใจ เขาหยุดยืนอยู่กลางโถง สายตามองไปที่เซียวหลงเพียงคนเดียว

"เมื่อเช้าเจ้าทุบกระดูกข้าหักไปห้าซี่ แล้วลากข้าไปทิ้งในสุสานศพ บอกว่าขยะควรอยู่ในกองขยะ จำได้ไหม?"

ทุกคนในโถงหันไปมองเซียวหลง เซียวหลงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและความกลัว

"ใส่ร้าย! ไอ้ขยะอย่างแกกล้าใส่ร้ายข้า! ท่านพ่อ อย่าไปฟังมัน มันบ้าไปแล้วเพราะถูกทิ้งในสุสาน!"

เซียวจ้านเทียนตบโต๊ะดังโครม "พอได้แล้ว! เซียวอู๋จี้ ไม่ว่าเจ้าจะรอดมาได้อย่างไร การบุกรุกโถงประชุมถือเป็นความผิดใหญ่หลวง ตามกฎตระกูลต้องเฆี่ยนสามสิบทีแล้วขังไว้ในถ้ำคิดผิดสามเดือน!"

"กฎตระกูล?" เซียวอู๋จี้หัวเราะเบาๆ

เสียงหัวเราะนั้นทำให้ผู้อาวุโสทั้งห้าคนรู้สึกหนาวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

"กฎที่ว่าผู้แข็งแกร่งคือผู้ถูกต้องใช่ไหม? งั้นดีเลย"

เขายกมือขวาขึ้น นิ้วทั้งห้ากางออก

ในทะเลจิต บัวอสุรานิรันดร์หมุนเร็วขึ้น กลีบที่สองค่อยๆ สั่นไหว

วิชากลืนวิญญาณอสุรานิรันดร์ - กลืนแรก

"อ๊ากกกก!"

เซียวหลงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดโดยไม่มีสาเหตุ ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้น พลังลมปราณสีขาวที่เขาภูมิใจมาตลอดสิบแปดปีว่าเป็นอัจฉริยะระดับห้า กำลังถูกบางสิ่งมองไม่เห็นดูดออกจากร่างของเขาเป็นสาย

"นี่... นี่มันวิชาอะไร!?" ผู้อาวุโสใหญ่ลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง "หยุดนะ! เจ้าจะทำอะไรหลงเอ๋อร์!"

ไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง เพราะพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กขยะคนนั้นมันไม่ใช่พลังลมปราณธรรมดา มันเป็นพลังที่มืดมิด เย็นยะเยือก และหิวโหยเหมือนหลุมดำ

เซียวอู๋จี้มองดูพลังของเซียวหลงไหลเข้ามาในมือของเขา ผ่านเส้นลมปราณอสุราสีดำใหม่ของเขา ความรู้สึกอิ่มเอมที่ไม่เคยรู้สึกมานานสามพันปีแล่นไปทั่วร่าง

ก่อลมปราณขั้นห้า... แตกสลาย

ก่อลมปราณขั้นสี่... แตกสลาย

ขั้นสาม... ขั้นสอง... ขั้นหนึ่ง...

จนหมดสิ้น

เซียวหลงตกลงมากระแทกพื้นดังตุ้บ ร่างกายของเขากลับไปเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีพลังลมปราณเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ผมของเขาขาวโพลนไปครึ่งหัวในพริบตา ดวงตาเหลือก

"เส้นลมปราณของข้า... พลังของข้า... ไม่!!!!"

เซียวอู๋จี้กำมือ พลังที่เพิ่งกลืนมาได้ระเบิดออกในร่างของเขา เส้นลมปราณอสุราสีดำเปล่งแสง

ก่อลมปราณขั้นหนึ่ง... ทะลุ

ขั้นสอง... ทะลุ

ขั้นสาม... ขั้นสี่... ขั้นห้า!

เพียงแค่กลืนคนเดียว จากขยะที่บ่มเพาะไม่ได้ กลายเป็นอัจฉริยะระดับห้าที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลเซียว

ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบที่น่ากลัว

"เจ้า... เจ้าฝึกวิชามาร!" เซียวจ้านเทียนชี้หน้าด้วยความโกรธและหวาดกลัว "วิชากลืนวิญญาณ! วิชาต้องห้าม! คนมา! จับมันไว้! จับไอ้ปีศาจนี่ไว้!"

ยามสิบกว่าคนพุ่งเข้ามา

เซียวอู๋จี้ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ

คลื่นพลังสีดำแผ่ออกไป ยามทั้งสิบคนกระเด็นออกไปกระแทกผนัง เลือดพุ่งออกมาจากปากทุกคน

"ตั้งแต่วันนี้" เซียวอู๋จี้พูดด้วยเสียงที่เย็นชาจนทุกคนในโถงต้องสั่นสะท้าน "ข้าไม่ใช่ขยะของตระกูลเซียวอีกต่อไป"

"ข้าคือเจ้าของตระกูลเซียวคนใหม่"

"ใครไม่เห็นด้วย... ก็มาลองให้ข้ากลืนดู"

เขาหันหลังเดินออกจากโถงไป ทิ้งให้เซียวหลงนอนชักกระตุกอยู่บนพื้น และทิ้งให้ผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสทั้งห้านั่งตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น

นอกโถง ฝนเริ่มตกลงมา ล้างคราบเลือดและดินออกจากตัวเขา

แต่ล้างความมืดในดวงตาของเขาไม่ได้

การแก้แค้นเล็กๆ ในตระกูลเพิ่งจบลง

การแก้แค้นที่แท้จริงบนเก้าชั้นฟ้า เพิ่งเริ่มต้น